Bir gün işə gələndə gördüm ki, F.R-i radioda efirə gedən süjeti ilə bağlı təbrik edirlər. Bu qardaş da xoş və məmnun ovqatla təbrikləri qəbul edir, özünü az qala göyün yeddinci qatında hiss etdiyi aydınca görünürdü. Tezliklə redaksiyada baş redaktorun iştirakı ilə “çaparaq” deyilən qisa bir iclas da keçirildi. F- nin nəzərinə çatdırıldı ki, nitqində ciddi qüsurlar var və ona görə də onun verilişlərini başqa əməkdaş və ya diktor səsləndirəcək. Bu səbəbdən də öz üzərində işləməli, rejissor və diktorların köməyi ilə nitqini təkmilləşdirməlidir. Əlbəttə, hamı istəyər ki, öz verilişini özü aparsın, özü səsləndirsin. Belə məsələlərdə olduqca operativ olan və əvvəlki yazılardan “itoynadan”lığı ilə hamının yaxşı tanıdığı Rövşən Nicat dərhal “öz köməyini” təklif etdi. Radionun məşhur diktorlarından olan rəhmətlik Bəxtiyar Şərifzadə ilə danışıb xahiş etdi ki, təzə əməkdaşa nitq mədəniyyəti və orfoepiya qaydaları ilə bağlı ustad dərsləri keçsin. Əslində, bu, bizim normal anlamda bildiyimiz dərs deyildi, lağlaği üçün qurulan “məzhəkə” idi. Tezliklə guya Şirkətin aidiyyatı rəhbər şəxslərinin təsdiq etdiyi qiymətləndirmə cədvəli hazirlandı. Həmin cədvəldə nitq mədəniyyətinin az-çox bildiyimiz müxtəlif parametrləri ilə yanası, olduqca absurd və əndrabadi bəndlər də yazılmışdı. Ağlı – başı yerində olan istənilən adam bunun bir lağlağlağı olduğunu aydın hiss edə bilərdi. Bəxtiyar müəllimi yalvar – yaxar, xahiş – minnətlə üzdən – gözdən salır, otağa gəlib “dərs ” keçməsini xahiş edirdik. Təxminən bir həftəyə qədər davam edən o “dərslər” zamanı nələr yaşanırdı, nələr…Əsl pulsuz komediya teatrı idi. Gülməkdən uğunub gedir, bu işdən vaz keçmək istəyən Bəxtiyar müəllimə ilan dili çıxarırdıq ki, bir az da davam etsin.

Dostların xahişi və həm də öz istəyimlə “hadisə yeri”ni müşahidə edib məlumat vermək mənə həvalə olundu. Saat 16.30-da “hadisə” yerindəyəm. Metronun sağ tərəfində – Baki Şəhər İcra Hakimiyyəti istiqamətində qəzet köşkünün yanında dayanıb bunu izləyirəm. Hərif əlində qəzet düz metonun qarşısında dayanıb həsrət və nigarançılıqla çıxış qapılarına boylanır. Hər dəfə dəstə ilə adamlar cıxanda düz qapıya yaxınlaşır, dörd gözlə cavan xanımlara baxaraq sanki : “bu mənəm, bax burdayam”- deyirdi. Həmin vəziyyəti tam dolğunluğu ilə təsəvvür etmək üçün onu yalnız görmək lazımdı. Hər 5 dəqiqədən bir Baki Şəhər İcra Hakimiyyətinin girişində divardakı jetonsuz işləyən avtomat telefondan uşaqlara zəng vurub , “obyekt ərazidədir, hələ də gözləyir ” – deyə “məruzə edirdim.” Bir xeyli muşahidə apardıqdan sonra evə getməyi qərara aldım. Metroya girəndə rastlaşdıq, adam gözlədiyini dedi və sağollaşıb ayrıldıq…

Amma dostumuzun “macəraları” bununla bitmədi. Tez – tez bizimlə söhbətində jurnalistikada təsadüfi adam olmadığını, bir çox qəzetlərdə işlədiyini, yazılarının, şeirlərinin, məqalələrinin çap olunduğunu deyirdi. Hətta inanmağımız üçün yazılarının çap olunduğu bir – iki qəzet də gətirdi. Onların arasında o dövrdə siyasi hakimiyyətə və dövlətə müxalif olan bir qəzet də var idi. Amma onun yazısı neytral mövzuda adi, siradan bir məqalə idi. Bunu biləndə guya “canıyananlıqla” ona dedik ki, o qəzetdə yazının çap olunmasını kimsəyə bildirmə, ola bilər ki, işinə problem yaranar. Bunu eşidəndən sonra F.R həyəcan keçirməyə başladı, qorxuya düşdüyü aydın hiss olunurdu. Özünü Dostayevskinin “Cinayət və cəza” romanının qəhrəmanı Roskolnikov kimi aparırdı. “Çox yeyən quş dimdiyindən, çox danışan insan dilindən tora düşər”- deyiblər. Dostumuz da eynən bu vəziyyətdə idi. Kənardan redaksiyaya gəlib baş redaktorun yanına girən rəsmi geyimli hər bir şəxs onu şübhələndirirdi. Artıq özündən asılı olmadan qulağı səsdə , ürəyi səksəkədə idi. Bu vəziyyət bir neçə gün davam elədi. Bir gün kostyumlu -qalstuklu, təlimatlandırılmış bir dostumuz redaksiyaya təşrif buyurdu. Tez -tez bizim otağa girib -çıxması, arada mənalı baxışlarla F-ni süzməsi, bizi ayrı -ayrılıqda kənara çəkib pıçıltı ilə guya nəsə soruşması, telefonla harasa zəng edib: “bəli, araşdırmışıq, məlumatlar dəqiqdir, məncə də götürmək lazımdır”- kimi sözlər deməsi onu daha da qorxuya saldı. Bir azdan him-cimlə növbəti addımı koordinasiya etmək üçün qonşu otağa toplaşdıq. Bir xeyli danışıb -gülüb öz otağımıza qayıdanda gördük ki, F.R yoxdu. Həyətə çıxıb baxanda F-nin Şirkətin giriş qapısından çıxıb iti addımlarla üzüaşağı yeridiyini gördük …