Radionun “Ədəbi -dram verilişləri” redaksiyasında ştatdankənar müəllif olsaq da, təhkim olunduğumuz şöbənin xətti ilə efirə gedən verilişlərin redaktə işlərində və hazirlanmasında iştirak edirdik. Artıq özümüzün ayrıca müəllif proqramımız da var idi. Bahadır “Elçi daşı”, mən isə “Söz vaxtına çəkər” adlı veriliş hazırlayırdıq. Bundan əlavə, əvvəllər mövcud olan “Ziyalı və ictimai həyat”, “Yolumuz hayanadır?” və s. bu kimi verilişləri də növbəli şəkildə hazırlayıb dinləyicilərə təqdim edirdik. Bu verilişlərdə nüfuzlu ziyalılar, tanınmış söz-sənət adamları ölkəmiz və xalqımız üçün olduqca çətin, keşməkeşli bir dövrdə mövqelərini bildirir, dəyərli məsləhətlərini verir, dinləyicilərdə sabaha inam, gələcəyə ümid hissi aşılayırdılar. Həmin dövrdə Qarabağda və ətraf bölgələrdə gərgin vəziyyət hökm sürür, qızğın döyüşlər gedirdi. Xalqın milli mənlik hissi və döyüş ruhunu yüksəltmək, insanlarda yüksək vətənpərvərlik duyğusu yaratmaq yönündə də müxtəlif veriilişlər, musiqili ədəbi – bədii kompozisiyalar hazırlayırdıq. Qısa müddət ərzində işgüzarlığımız və yüksək nizam-intizamımızla bütün kollektivdə yaxşı hörmət qazanmışdıq. Televiziya və Radio Verilişləri Şirkətinin ( o vaxt belə adlanırdı ) radio üzrə sədr müavini Şamil Məcidov olduqca ziyalı, kübar və mədəni bir insan idi. Şamil müəllim də daim bizə isti, səmimi münasibət göstərir və daha yaxşı işləməyə ruhlandırırdı. Söz vermişdilər ki, qısa müddətdə bizi ştata keçirəcəklər. Növbəti müqavilə vaxtını gözləyirdilər. Əlbəttə, biz də halımızdan məmnun idik. Niyə də olmayaydıq?! Hələ dördüncü kursda ikən artıq işlə təmin olunurduq. Sözsüz ki, təyinat sisteminin ləğv olunduğu və iş tapmağın çətin olduğu bir vaxtda ölkənin yeganə teleradiosunda işə düzəlmək hamıya nəsib olan xoşbəxtlik deyildi.

Adəti üzrə otaqda əyləşib gündəlik işimizlə məşğul idik. Birdən qapı açıldı, əynində tünd rəngli uzun plaş, başında qara panama olan, dolu bədənli yaşlı bir kişi şəstlə içəri girdi. Qoltuğundakı qara dəri qovluğu nümayişkaranə surətdə mən oturduğum masanın üstünə tullayıb ədalı şəkildə : “-gənc, dur yerimi tərk elə” – deyə qarşımda dayandı. Sakitcə durub yeri boşaltdım və pəncərinin qarşısında şöbə müdiri İbrahim Göyçaylının oturduğu masa ilə üzbəüz stulda əyləsdim. İşinə bərpa olunan o biri xanım əməkdaş da gəlmişdi. Aprel – may aylarında arada havalar isti keçəndə, unutmadığımız və indi də xoş bir təbəssümlə xatırladıgımız maraqlı olay yaşanırdı. Xanım əməkdaş hərdən bizlərdən birinə deyirdi ki, otaq cox isti oldu, gənc, dur pəncərəni aç. Az keçməmiş kişi əməkdaş isə :”-gənc, dur pəncərəni bagla”-deyə amiranə şəkildə əmr edirdi. Bu proses, demək olar ki, gün boyu dəfələrlə təkrar olunurdu.

M.Muradın işdən azad olunması, Elşad Quliyevin qısa müddətlik sədrliyi, sonra isə şair Məmməd İsmayılın AzTV-yə sədr təyin olunması bizim ştata keçməyimizi xeyli ləngitdi. Dediyim kimi, radio qrupundan dörd nəfərdən yalnız ikimiz – Bahadır və mən radioda idik. Nəzirməmməd Zöhrablı isə televiziyanın “Xəbərlər” redaksiyası ilə əməkdaşlıq edirdi, çalışırdı ki, ora işə düzəlsin. Zöhrab Mehdi isə radioya gəlmək istəmirdi və ümumiyyətlə, işlə bağlı hansısa bir planı yox idi. Radionun “Xəbərlər” redaksiyasının baş redaktoru rəhmətlik İlyas Adıgözəlli hər dəfə Mailə xanıma deyirdi ki, ay Mailə, nolar bu cavan uşaqlardan mənə də gətir, boş vakansiyam var, götürək işə. Ona görə də Mailə xanım mənə dedi ki, get Zöhrabı çağır gəlsin, yaxın vaxtlarda sizin işə qəbulunuzla bağlı təqdimat olacaq. Fürsətdi, onun da təqdimatı verilsin. Elə də oldu. Mailə xanım bizim, İlyas müəllim isə Zöhrab Mehdinin təqdimatını verdi. İyulun 16-da sədrin qəbulunda olduq. İlyas müəllim bizimlə qəbul otağında gözləyirdi, Mailə xanım isə içəridə idi, sədrin yanında. Bir də gördük, Mailə xanım otaqdan cox əsəbi şəkildə çıxdı. Belə məlum oldu ki, M.İsmayıl məni işə götürməyə razılaşsa da, təqdimatı verilmiş digər iki nəfərdən imtina edib…

– Verilişlərini dinləmişəm, yaxşıdı. Vaxtilə mənim də bu adda kitabım çıxıb ,”Söz vaxtına çəkər”. Sonra qarşısında açıq vəziyyətdə olan “Bərəkət” qəzetindəki bir səhifəlik yazıma işarə edərək : “-yazın da xoşuma gəldi “- dedi. “Qarabağda talan var …” adlı o yazını radioda efirə gedən eyniadlı verilişimin əsasında qəzet üçün hazırlamışdım. Nazim Axundovun toplayıb nəşr etdirdiyi “Qarabağnamələr”də təsvir olunan hadisələrlə həmin dövrün müqayisəli təhlili şəklində hazırladığım həmin yazını şair Vaqif Bəhmənli baş redaktoru olduğu “Bərəkət” qəzetində çap eləmişdi. Mailə xanım bu qəzeti də bərayi -ehtiyat mənim təqdimatıma əlavə etmisdi. Qısa söhbət əsnasında sədr M.İsmayıl soruşdu ki, sən mənə buradan yox, başqa hardansa tanış gəlirsən. Mən “Gənclik” jurnalının 1989-cu il fevral nömrəsində bir neçə şeirimi vermişdiz, bəlkə ordan “- deyəndə, şair :”-hə , indi yadıma düşdü “- deyə fikrimi təsdiq etdi. Sədr müavini Səfər Alışarlı da orada idi. Bizdən soruşdu ki, ola bilər, bəlkə işə qəbul üçün sizdən kimsə nəsə istəyər, filan…Əlbəttə, qətiyyən belə bir şey yox idi və ona görə də biz birmənalı şəkildə belə bir məsələnin olmadığını bildirdik. Həmin gün Zöhrabın əmri “Xəbərlər”ə, mənimki isə “Ədəbi -dram”a verildi. Mən təxminən iki ilə yaxın radioda işlədim… Dəyərli izləyicilərimi hələ qarşıda mənim yaşadığım və başıma gələn bir – birindən maraqlı hadisə və əhvalatlar gözləyir .